Μὴ φοβοῦ τὰς ἐξετάσεις.


.






  Εξετάσεις … Τα  χρόνια  περνούν, οι  γενιές  εναλλάσσονται, μα  πάντα  εξετάζονται. Και να ’ταν  τα  μαθήματα  του  σχολείου  οι  μόνες  εξετάσεις  στη  ζωή  μας! Πόση  ανακούφιση  θα  νιώθαμε  αν  γνωρίζαμε  ότι  τα  γραπτά  που  μας  δίνουν  οι  καθηγητές  μας  για  να  ελέγξουν  τις  γνώσεις  μας  είναι  ο  πιο  γλυκός  αγώνας  και  η  πιο  γλυκιά  αγωνία  που  θα  μπορούσαμε  να  έχουμε  στη  ζωή  μας.
  Εξετάσεις … Και  τι  εξετάζουμε  τελικά  με  αυτές; Το  τι  αποκομίσαμε  μες  στη  χρονιά, το  πόσα  αποστηθίσαμε, το  τι  ελιγμούς  έμαθαν  να  κάνουν  οι  θεωρίες  μες  στο  νου  μας  για  να  μπορέσουν  να  επιβεβαιώσουν  την  εγκατάστασή  τους  εκεί  και  να  διατρανώσουν  περήφανα  την  παρουσία  τους  σε  μια  κόλλα  χαρτί;
  Εξετάσεις – ή  μήπως  θα  έπρεπε  να  αποκαλούνται «δοκιμές»; Αν  το  καλοσκεφτεί  κανείς  μπορεί  να  τους  αποδώσει  αυτή  την  ονομασία, γιατί  κάθε  εξέταση  συνιστά  και  μια  προσωπική  απόπειρα  του  κάθε  μαθητή  να  εκφράσει  στο  χαρτί  τον  εσωτερικό  του  κόσμο, αλλά  και  ταυτόχρονα  να  δοκιμάσει  τα  όρια  της  σκέψης  του. Και  όλα  αυτά  συνήθως  στενά  συνυφασμένα  μ’  ένα  φόβο  της  ψυχής  μήπως  αποτύχει, ένα  φόβο  που  οι  επιστήμονες  της  ψυχολογίας  έντεχνα  αποκαλούν  «άγχος», καθώς  αυτός  που  το  βιώνει  νιώθει  μια  αόρατη  δύναμη  να  τον  ἄγχει (= σφίγγει, πνίγει).
  Σχολικές  εξετάσεις … είναι  μιας  πρώτης  ποιότητας  « δοκιμή»  του  ανθρώπου, για  να  πάρει  το  πιο  ουσιαστικό  μάθημα  ζωής. Και  τι  ακριβώς  καλείται  να  μάθει; Πέρα  από  τα διανύσματα, τις  πράξεις, τις  θεωρίες  και  τις  φιλοσοφίες, αυτό  που  ουσιαστικά  οφείλει  να  κατανοήσει  ο  κάθε  μαθητής  είναι  το  εξής:

Προετοιμάζεται  όσο  καλύτερα  μπορεί  για  να  πετύχει  ένα  στόχο. Όμως  πάντα  στη  ζωή  υπάρχουν  αστάθμητοι  παράγοντες  που  είτε  θα  συμβάλλουν  στην  επίτευξη  του  στόχου είτε  ίσως  οδηγήσουν  σε  αποτυχία. Και  στη  μια  και  στην  άλλη  περίπτωση, αυτός  που  κατορθώνει  να  διατηρήσει  την  ιδιότητά  του  ως  ανθρώπου  είναι  αυτός  που,   υπακούοντας  στην  εσωτερική  θεϊκή  του  φλόγα, μπορεί  να  βρει  σπίθες  ακόμα  και  στα  συντρίμμια.
 
  Πρακτικά  τι  σημαίνει  αυτό; Στη  ζωή  μας  κοιτάμε  πάντα  μπροστά  και  εάν  ένας  δρόμος  οδηγεί  σε  αδιέξοδο, τότε  ανασυστήνουμε  τις  δυνάμεις  μας  και  ψάχνουμε  για  άλλο  δρόμο, που  σίγουρα  υπάρχει, αρκεί  να  έχουμε  τη  διάθεση  να  τον  βρούμε. Οι  προσπάθειες  δε  σταματούν  ποτέ, η ελπίδα  πάντα  βρίσκει  τρόπο  να  ονειρεύεται  και...  

είσαι  άνθρωπος  πλέριος ,
στον εαυτό σου αν μπορείς να 'χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν […] 
κι αν μπορείς ν' αναγκάσεις με βία, την καρδιά σου, τα νεύρα, το νου σου,
να δουλέψουν για σέναν ακόμα κι αφού τσακιστούνε στο μόχθο,
και ν' αντέξεις σ' αυτό σταθερά όταν τίποτε εντός σου δεν θα 'χεις
άλλο εξόν απ' τη θέληση που όρθια θα κράζει σε τούτα «Κρατάτε» (Ράντυαρντ Κίπλινγκ).   

                                   Κ.Μ Βασάλου, φιλόλογος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου